باغچه

تو بشو یک نخ بهمنتا در تب توبی تاب شومتو یک تکه آتش بشوی...من تو را بو بکشم در خونم حل بشوی جاری بشوی در تن من بوی آغوش تو فریاد کند از دهنم ته بکشی از تو یک خاطره ماند تنها در کف من و مرا باز تنها بگذاری در تب خود مثل ماهی دودی شده ام ! باغچه...

چه باکی ز دوری چو در دل نشستی

تو پیمان نوشتی، اگر چه شکستی

چرا باید احساس پوچی کنم ؟

که دیشب تو بودی و فردا تو هستی

کنون خون من بر همه شد حلال

که آئین من گشته " او را پرستی "

بگیر از کفم جام می را که باز

سیاه است کارم چو افتم به مرداب مستی

تو رفتی، هنوزم ولی جای امید هست

چو دیدم که عمدا دری را که باید به رویم نبستی

باغچه...

من عاشق تو هستممجذوب هر نگاهتمی ایستد زمانمچون افکنی نگاهیدیگر کسی نباشدتنها منم که سازداز سوزش لبانتچون بر لبم نهادیاز من فقط برآیدهر لحظه دل تپیدناز شور فرض رویتاز فرض حس بویتدلخوش به تار مویتکان هم به دستم افتادانگاز اشتباهیدیگر کسی نیابیچون من تو را سپردنهر شب به دست تقدیرماندن در انتظارتگم گشته در صدایتبودن در این تباهیگاهی تو را ندیدنوز دوریت صبوریآتش گرفتم اماتنها کشیدم آهی ..... باغچه...

در باقر خاله و بویژه خانه حسن پور اجاق هیاهویی بود. تمام حیاط، داربست زده بودند و ورق های زری از داربست ها آویخته بود. صدها گره زری بنفش و نقره ای و طلایی از میله های آهنی آویزان بود. در خانه ی پور اجاق ها چهار تاق باز بود و حسین علی، پدر خانواده از صبح کنار در می ایستاد و همیشه چهار پنج تا کارت عروسی یدک داشت که به رهگذری، آشنایی، کسی بدهد تا هیچ کس از قلم نیفتاده باشد.بهرام خان اسکندری، همسایه دیوار به دیوار پور اجاق ها و پدر عروس هم هر از چند گاهی بیرون می آمد و بعد بر می گشت داخل. در خانه ی اسکندری ها بر خلاف پور اجاق ها بسته بود. اما اگر کسی سرک می کشید م باغچه...